Fout
  • Fout bij laden feed data.
PDF Afdrukken E-mailadres
Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 

Meer christenen in het publieke debat

Matig, afwezig of te laat, dat kenmerkt de bijdrage van christenen in het publieke debat. Dat komt door een overwaardering van de politiek en een onderwaardering van de postchristelijke cultuur. Tijd voor een ander perspectief. (Verschenen in Nederlands Dagblad, november 2010)

 

De laatste jaren staat religie volop in de belangstelling, zowel negatief als positief. In talloze krantenartikelen, radioprogramma’s en Tv-programma’s komt de rol van geloof in de samenleving aan bod. Maar buiten de expliciet christelijke media komen orthodoxe christenen – met uitzondering van politici– amper aan het woord. Op die manier lopen christenen veel mogelijkheden mis om zout te zijn.

  

Te laat

Een eerste reden hiervoor is een overwaardering van de politiek. Veel mensen laten allerlei maatschappelijke discussies over aan (christelijke) politici. Het is toch hun taak allerlei verworvenheden en restanten van de christelijke cultuur te behouden? Daarvoor zijn ze toch gekozen? Dat laatste kan wel waar zijn, maar het is ook naïef. Verreweg de meeste wetgeving, of dat nu abortus, euthanasie, (aantasting van de) vrijheid van onderwijs, koopzondagen e.d., komt niet uit de koker van Tweede Kamerleden. Nee, wetgeving is een neerslag van een maatschappelijk gevoelen. En dat maatschappelijk gevoelen is een resultaat van vaak jarenlange of zelfs decennialange discussies. In die discussies gebeurt het, die hebben invloed op de inrichting van de samenleving. Veel christenen beginnen zich pas te roeren als er een wetsvoorstel op tafel ligt, maar dan is het veel te laat. Het is van groot belang de fase daar voor ook christelijke geïnspireerde argumenten over tafel gaan, anders ontstaat er een sfeer dat iedereen het er wel mee eens (euthanasie) of oneens (onderwijsvrijheid) is.

 

Matig

Naast de overwaardering van de politiek, speelt de onderwaardering van de postchristelijke cultuur een rol. De Nederlandse samenleving is postchristelijk in die zin dat hele grote delen van de mensen totaal geen weet hebben van de inhoud van het christelijk geloof. Zeker door de 40minners worden allerlei ‘christelijke’ argumenten of verwijzingen naar Bijbelverhalen totaal niet begrepen. Een goed voorbeeld was de discussies rond embryoselectie een tweetal jaar geleden. Daar stonden christelijke politici tegen dovemansoren te praten. Afgezien van het feit dat een aantal mensen hen niet wilden begrijpen, werden ze ook amper begrepen. En vice versa ook vrees ik.

Christenen die in de zuil zijn opgegroeid beschikken niet alleen over een arsenaal aan onbegrepen antwoorden, het is vooral de vraag of het wel antwoorden zijn op vragen die leven. Een zuil maakt mensen hardhorend voor de echte vragen, gevoelens en argumenten van anderen. Dat levert maximaal een matige inbreng in het maatschappelijk debat op. Overigens geldt dat niet alleen voor mensen in de christelijke zuiltjes, maar ook voor hen die verkeren in libertijnse of liberale subculturen.

 

Aanwezig

Om gehoord te worden in het maatschappelijk debat is het noodzakelijk je te verdiepen in de overtuigingen van anderen. Het beste leert men in de praktijk en niet door het aanleren van in de zuil voorgekookte antwoorden. Neem christenen die wel veel aan bod komen in de seculiere media, bijvoorbeeld James Kennedy, Lans Bovenberg, Cees Dekker, Ben Tiggelaar en Bart-Jan Spruyt. Naar mijn overtuiging is het niet

toevallig dat juist zij het zijn die veel aan het woord komen. Ze zijn niet alleen uitmuntend in hun vak – een eerste voorwaarde - maar ze zijn ook allen buiten de christelijk zuil groot geworden. In hun loopbaan hebben ze altijd al het gesprek gevoerd met andersdenkenden. Dat resulteert enerzijds in een frisse en opening benadering van allerlei vraagstukken. En anderzijds en ongedwongen wijze van omgaan met het geloof: het wordt niet onder stoelen of banken geschoven, maar er ook niet bij de haren bij gesleept.

 

Moed

Discussies over religie bieden volop kansen voor christenen om zich te mengen in het maatschappelijk debat. Dat kan in dagbladen en bij de Rode Hoed, zoals bovenstaande personen ook regelmatig doen. Maar het biedt kansen voor iedere christen, waar die ook werkt of hoe die opgeleid is. Bijvoorbeeld via regionale kranten en omroepen, plaatselijk debatten en wat te denken van gesprekken op het werk? Daarvoor is nodig dat mensen zich buiten de eigen zuil begeven, daadwerkelijk leren luisteren naar de argumenten van anderen en zelf met begrijpelijke argumenten komen. Dat vraagt om vorming, maar vooral om oefening en moed. Moed om naar buiten te treden en open te staan voor de argumenten van anderen en oefening om het eigen geluid te laten horen.

Kansen zijn er dus, maar die zijn niet vrijblijvend. Er is een noodzaak die kansen te grijpen. Wanneer christenen zich niet, te laat of op een slechte manier laten horen in het maatschappelijk debat, zullen we daar de zure druiven van plukken. Het maatschappelijk debat is het zaaiveld voor politiek en de inrichting van de samenleving. En wie niet zaait, zal ook niet oogsten.

 

Foto: http://nl.wikipedia.org/wiki/James_Kennedy

 

 

 

 
 

Twitter Feed