Fout
  • Fout bij laden feed data.
PDF Afdrukken E-mailadres
Gebruikerswaardering: / 2
LaagsteHoogste 

Gemekker over de rituele slacht van de weigerambtenaar

 
Grote woorden over godsdienstvrijheid, mensenrechten en dierenwelzijn beheersten de afgelopen maanden de debatten. Ten onrechte: de essentie van de discussies over ritueel slachten en de weigerambtenaar is het minderheidje pesten versus het veilig stellen van eigen belangen.
 
Dinsdag debatteerde de Eerste Kamer over het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren om het ritueel slachten te verbieden. De discussie daarover en de felle polemieken over de weigerambtenaar kan bijna geen krantenlezer zijn ontgaan. Door de scherpte waarmee het debat werd gevoerd en door de grote woorden die beide kampen gebruikten, lijkt het om belangrijke zaken te gaan. Maar dat valt nogal tegen; juist bij deze twee thema’s bleek de kleinzieligheid van de Tweede Kamer. Niet de inhoud maar het eigen willetje of belangetje staat centraal.
 
Neem de weigerambtenaar. Deze persoon levert praktisch geen enkel probleem op, in elke gemeente zijn er voldoende ambtenaren die mensen van hetzelfde geslacht willen huwen. En ook bij de invoering van het homohuwelijk was geregeld dat ambtenaren het voltrekken van deze huwelijke mogen weigeren. Maar nee, voor de voorstanders volstrekt onvoldoende; mensenrechten en de neutraliteit van de overheid waren in het geding. Tegenstanders reageerden als door een wesp gestoken. Die fundamentalistische seculieren hielden zich niet alleen niet aan afspraken, maar gaven ook volstrekt geen ruimte aan minderheden. Weigeren zou een soort grondrecht zijn. Een discussie tussen slechte winnaars en slechte verliezers was het gevolg.
 
Bij het rituele slachten speelde een soortgelijk scenario zich af. Met dit verschil dat het voor moslims en joden in Nederland het wel ergens over gaat. Zij moeten als de wet is afgenomen nu vlees uit het buitenland laten komen. Maar ook hier gaat het inhoudelijk over heel weinig: minder dan 1% van de dieren dat mogelijk enkele seconden langer lijdt. Om daar nu een wetsvoorstel voor te maken getuigt van weinig prioriteitszin. Echter, om aan de rituele slacht de godsdienstvrijheid van Nederland aan op te hangen getuigt van weinig realiteitszin. Godsdienstvrijheid is altijd ingeperkt door bepaalde wetten en daar kunnen zakelijke discussies over worden gevoerd.
 
Opvallend is dat de felste tegenstanders van het wetsvoorstel, de SGP en de ChristenUnie twee decennia geleden bijna de enige partijen waren die vóór een verbod op ritueel slachten waren. Nederland was immers een christelijk land en praktijken van vreemde religies waren niet welkom. Maar nu de christenen zelf een minderheid zijn, willen ze een gezamenlijk front vormen. Aan de andere kant: bijna alle seculiere partijen waren toentertijd voor het toestaan van ritueel slachten om minderheden te beschermen. Het kan verkeren.
 
Wat deze discussies duidelijk maken is dat de religieuze en politieke panelen verschoven zijn en dat we daaraan moeten wennen. De seculiere meerderheid, die jarenlang volgens eigen zeggen heeft gezucht onder de principiële politiek van de christelijke partijen, legt nu haar eigen principes op aan een minderheid. De christelijke minderheid die decennialang vond dat de seculieren zich meer gedeisd moesten houden, klagen nu steen en been en eisen allerlei rechten en privileges voor minderheden en dus zichzelf op.
 
Laten we stoppen met die kleinzieligheid. Beste seculieren houd eens op met het pesten van minderheden als het inhoudelijk nergens over gaat. En beste religieuze minderheden, accepteer nu eens dat je een minderheid bent en zet de inhoud centraal en niet de eigen groepsbelangen.
 
 

Twitter Feed